Universal Music Group, Sony Music ve Warner Music bağlantılı şirketler, internet hizmet sağlayıcısı Grande Communications’a karşı kazandıkları 46,8 milyon dolarlık telif hakkı ihlali davasını sürdürmeyeceklerini açıkladı.
Grande, davanın karşılıklı masraflarla kapatılmasını kabul etmiyor; kendi lehine kesin hüküm verilmesini ve milyonlarca dolara ulaşabilecek temyiz giderlerinin plak şirketlerinden alınmasını istiyor.
ABD’de büyük plak şirketlerinin internet abonelerinin müzik korsanlığından dolayı Grande Communications’a karşı açtığı yaklaşık dokuz yıllık dava, Yüksek Mahkemenin internet hizmet sağlayıcılarının sorumluluğunu önemli ölçüde daraltan Cox kararı sonrasında sona yaklaşmış durumda.
UMG Recordings, Sony Music Entertainment, Warner Records, Atlantic Recording ve diğer plak şirketleri, 29 Temmuz 2026’da Beşinci Bölge Temyiz Mahkemesine sundukları ek dilekçede, yeni hukuki ölçüt nedeniyle davanın esasını artık takip etmeyeceklerini bildirdi.
Şirketler, davayı yeniden açılamayacak biçimde gönüllü olarak düşürmeye ve tarafların kendi yargılama giderlerini karşılamasına hazır olduklarını açıkladı. Grande ise bu öneriyi reddetti. İnternet hizmet sağlayıcısı, yalnızca davanın kapatılmasını değil, mahkemenin açık biçimde kendi lehine karar vermesini, temyiz giderleri ile avukatlık ücretlerinin de plak şirketlerine yüklenmesini talep ediyor.
Jüri 46,8 Milyon Dolar Tazminata Hükmetmişti
Dava, büyük plak şirketlerinin 2017’de Teksas merkezli internet hizmet sağlayıcısı Grande Communications’a karşı açtığı telif hakkı ihlali davasına dayanıyor.
Plak şirketleri, Grande’nin BitTorrent üzerinden izinsiz müzik paylaşan aboneleri hakkında çok sayıda bildirim aldığını, buna rağmen tekrarlanan ihlallerde bulunan müşterilerin internet bağlantısını kesmediğini ileri sürdü. Şirketlere göre Grande, hizmet vermeyi sürdürerek abonelerinin doğrudan telif hakkı ihlallerine maddi katkıda bulunmuştu.
2022’de tamamlanan üç haftalık yargılama sonunda on kişilik jüri, Grande’yi kasten katkıda bulunulan telif hakkı ihlalinden sorumlu buldu. Jüri, davaya konu 1.403 kaydedilmiş müzik için toplam 46 milyon 766 bin 200 dolar yasal tazminata hükmetti.
Karar, müzik sektörünün internet hizmet sağlayıcılarını abonelerinin korsanlık faaliyetlerinden sorumlu tutma stratejisinin önemli başarılarından biri olarak değerlendirilmişti. Plak şirketleri, bireysel kullanıcıların tamamına ulaşmanın mümkün olmadığı bir ortamda, ihlali gerçekleştiren aboneleri tespit edebilen ve bağlantılarını kesebilen internet şirketlerinin daha etkin davranması gerektiğini savunuyordu.
Temyiz Mahkemesi Tazminatı İptal Etmişti
Beşinci Bölge Temyiz Mahkemesi, Ekim 2024’te Grande’nin telif hakkı ihlaline katkıda bulunduğu yönündeki jüri kararını onadı. Ancak 46,8 milyon dolarlık tazminatı iptal ederek miktarın yeniden belirlenmesi için dosyayı ilk derece mahkemesine gönderdi.
Temyiz mahkemesine göre ilk derece mahkemesi, davadaki 1.403 şarkının her biri için ayrı tazminat hesaplanabileceği sonucuna varırken hata yapmıştı. Aynı telif hakkı kaydı altında toplu olarak kaydedilen eserlerin, tazminat bakımından her zaman ayrı eser olarak kabul edilemeyeceği belirtildi.
Böylece plak şirketleri sorumluluk konusunda davayı kazanmış olsa da 46,8 milyon dolarlık tutar kesinleşmedi. Yeni bir yargılamayla daha düşük bir tazminat hesaplanması bekleniyordu.
Cox Kararı Hukuki Zemini Değiştirdi
Grande davasındaki asıl değişiklik, ABD Yüksek Mahkemesinin 25 Mart 2026’da Cox Communications ile Sony Music arasındaki ayrı davada verdiği kararla ortaya çıktı.
Sony Music ve diğer hak sahipleri, Cox Communications’ın korsanlık yaptığı bildirilen abonelere internet hizmeti vermeyi sürdürmesi nedeniyle katkıda bulunulan telif hakkı ihlalinden sorumlu olduğunu savunmuştu. Jüri, Cox aleyhine 1 milyar dolar tazminata hükmetmişti.
Yüksek Mahkeme bu kararı bozdu. Mahkemeye göre bir hizmet sağlayıcının, hizmetinin telif hakkı ihlalinde kullanıldığını bilmesi tek başına sorumluluk için yeterli değil. Katkıda bulunulan telif hakkı ihlalinin oluşması için hizmet sağlayıcının ihlali belirli davranışlarla teşvik etmesi veya sunduğu hizmeti özellikle ihlal gerçekleştirmeye uygun biçimde tasarlaması gerekiyor.
Kararda, Cox’un internet hizmetinin çok sayıda yasal kullanım alanına sahip olduğu, şirketin korsanlığı açıkça tanıtmadığı ve abonelerini ihlale yönlendirmediği belirtildi. Yalnızca bağlantının kesilmemesi veya ihlal bildirimlerine yeterince sert yanıt verilmemesi, Yüksek Mahkemeye göre gerekli ihlal niyetini göstermiyor.
Cox dosyasında iptal edilen 1 milyar dolarlık tazminat ile Grande dosyasındaki 46,8 milyon dolarlık karar farklı büyüklükte olsa da iki dava aynı temel hukuki kurama dayanıyordu: İnternet şirketinin bilinen ihlalcilerin bağlantısını kesmeyerek korsanlığa maddi katkıda bulunduğu iddiası.
Yüksek Mahkeme Grande Kararını da Kaldırdı
Yüksek Mahkeme, Cox kararından kısa süre sonra, 6 Nisan 2026’da Grande’nin başvurusunu kabul etti. Beşinci Bölge Temyiz Mahkemesinin Grande’nin sorumluluğunu onaylayan kararını kaldırdı ve dosyanın Cox kararındaki yeni ölçüte göre yeniden değerlendirilmesini istedi.
Bu gelişmenin ardından taraflar 29 Temmuz’da Beşinci Bölge Temyiz Mahkemesine ayrı ek dilekçeler sundu.
Plak şirketleri, Cox kararının internet hizmet sağlayıcılarının katkıda bulunulan telif hakkı ihlalinden sorumluluğunu düzenleyen hukukta esaslı bir değişiklik yarattığını kabul etti. Şirketler, yeni ölçüt altında Grande davasının esasını daha fazla takip etmeyeceklerini bildirdi.
Bu tutum, plak şirketlerinin Grande’nin geçmişteki davranışlarının doğru olduğunu kabul ettiği anlamına gelmiyor. Dilekçede, jüri, ilk derece mahkemesi ve temyiz mahkemesinin daha önce plak şirketlerini haklı bulduğu hatırlatılıyor. Ancak Yüksek Mahkemenin daha sonra getirdiği yeni sorumluluk ölçütü nedeniyle mevcut dava kuramının artık sürdürülemeyeceği kabul ediliyor.
Grande Davanın Düşürülmesiyle Yetinmiyor
Grande, plak şirketlerinin karşılıklı masraflarla davadan çekilme teklifini kabul etmedi. Şirket, Beşinci Bölge Temyiz Mahkemesinden doğrudan kendi lehine hüküm kurmasını istiyor.
Grande’ye göre plak şirketleri dava boyunca şirketin korsanlığı teşvik ettiğini ileri sürmedi. Davanın tamamı, Grande’nin ihlal yaptığı bildirilen abonelere internet hizmeti vermeyi sürdürerek korsanlığa maddi katkıda bulunduğu görüşü üzerine kuruldu.
Yüksek Mahkemenin Cox kararında maddi katkıyı bağımsız bir sorumluluk nedeni olmaktan çıkardığını savunan Grande, plak şirketlerinin şimdi yeni bir teşvik kuramına geçemeyeceğini belirtiyor. Şirket ayrıca genel amaçlı internet hizmetinin telif hakkı ihlali için özel olarak tasarlanmış bir hizmet sayılamayacağını vurguluyor.
Grande bu nedenle dosyanın yeniden ilk derece mahkemesine gönderilmesinin yarar sağlamayacağını, mevcut kayıtlar üzerinden kendi lehine kesin karar verilmesi gerektiğini savunuyor.
Yaklaşık 4 Milyon Dolarlık Teminat Gideri Tartışılıyor
Taraflar arasındaki son anlaşmazlığın merkezinde artık 46,8 milyon dolarlık tazminattan çok, Grande’nin temyiz sürecinde üstlendiği teminat ve yargılama giderleri bulunuyor.
Grande, ilk derece mahkemesinin 46,8 milyon dolarlık kararının temyiz sırasında uygulanmasını durdurabilmek için teminat sağlamak zorunda kaldı. Plak şirketlerinin mahkemeye sunduğu bilgiye göre Grande, teminat primi giderlerinin yaklaşık 4 milyon dolara ulaştığını kendilerine bildirdi. Ancak bu rakam Grande’nin ek dilekçesinde açıkça belirtilmedi ve henüz belgelerle doğrulanmadı.
Plak şirketleri, Grande’nin bu giderleri gereksiz biçimde büyüttüğünü savunuyor. Beşinci Bölge Temyiz Mahkemesi 9 Ekim 2024’te 46,8 milyon dolarlık tazminatı iptal ettiği halde Grande’nin teminatı kaldırmak için Ağustos 2025’e kadar beklediği belirtiliyor. Teminat 2 Eylül 2025’te kaldırıldı.
Plak şirketleri ayrıca Grande’nin daha önce dayanaksız bir başvuru nedeniyle ödemesine karar verilen 191 bin 618 dolarlık bilirkişi giderini de henüz karşılamadığını ileri sürüyor. Grande’ye herhangi bir gider ödenmesine karar verilirse bu tutarın alacaktan düşülmesini istiyorlar.
Temyiz Mahkemesinin Önündeki Seçenekler
Beşinci Bölge Temyiz Mahkemesi davanın nasıl sona ereceğine karar verecek. Mahkeme, önceki kararları kaldırarak dosyayı ilk derece mahkemesine gönderebilir ve tarafların kendi giderlerini karşılamasına hükmedebilir. Bu, plak şirketlerinin tercih ettiği sonuca yakın olacak.
İkinci seçenek, Grande’nin talebini kabul ederek internet hizmet sağlayıcısı lehine kesin hüküm kurulması. Böyle bir karar Grande’ye temyiz ve teminat giderlerini plak şirketlerinden talep etme konusunda daha güçlü bir hukuki konum sağlayabilir.
Üçüncü seçenek ise sorumluluk kararını kaldırırken giderlerin paylaştırılması ve yaklaşık 4 milyon dolarlık teminat maliyetinin makul olup olmadığı konusunu ilk derece mahkemesine bırakmak.
Plak şirketleri, teminat giderlerinin federal yasalar uyarınca karşı tarafa yüklenip yüklenemeyeceği konusunda da hukuki belirsizlik bulunduğunu savunuyor.
Müzik Sektörünün İnternet Şirketlerine Karşı Stratejisi Zayıfladı
Grande davasından çekilme kararı, yalnızca tek bir tazminat dosyasının sona ermesi anlamına gelmiyor. Cox kararı, kaydedilmiş müzik şirketlerinin internet hizmet sağlayıcılarına karşı yıllardır izlediği hukuki stratejinin temelini değiştirdi.
Plak şirketleri daha önce, bir internet şirketine aynı aboneler hakkında çok sayıda güvenilir ihlal bildirimi gönderilmesini ve şirketin buna rağmen hizmet vermeyi sürdürmesini katkıda bulunulan telif hakkı ihlalinin kanıtı olarak kullanabiliyordu.
Yeni ölçüt altında yalnızca bilgi sahibi olmak, yeterince hızlı hareket etmemek veya müşteriyi sistemden çıkarmamak yeterli olmayacak. Hak sahiplerinin internet şirketinin ihlali aktif biçimde teşvik ettiğini ya da hizmetini korsan kullanım için özel olarak geliştirdiğini göstermesi gerekecek.
Bu durum, genel amaçlı internet erişimi sağlayan şirketlere karşı yüksek tazminatlı telif davaları açılmasını önemli ölçüde zorlaştırıyor. Buna karşılık korsan içerik kullanımını açıkça tanıtan, teşvik eden veya temel iş modelini ihlal üzerine kuran hizmetler aynı korumadan yararlanamayabilir.
DMCA Yükümlülükleri Tamamen Ortadan Kalkmıyor
Yüksek Mahkeme kararı, internet şirketlerinin telif hakkı ihlali bildirimlerini tamamen görmezden gelebileceği anlamına gelmiyor.
ABD Dijital Binyıl Telif Hakkı Yasası (Digital Millennium Copyright Act – DMCA), belirli koşulları yerine getiren hizmet sağlayıcılara parasal sorumluluğa karşı güvenli liman sağlıyor. Bu koşullar arasında tekrarlanan ihlallerde bulunan kullanıcılar için makul biçimde uygulanan bir politika bulunması da yer alıyor.
Cox kararı, güvenli limanın şartlarını ortadan kaldırmıyor. Bunun yerine bir şirket güvenli limandan yararlanamasa bile, katkıda bulunulan telif hakkı ihlalinden tazminatla sorumlu tutulabilmesi için ayrıca daha yüksek bir niyet ölçütünün kanıtlanması gerektiğini ortaya koyuyor.
Bu ayrım, kaydedilmiş müzik şirketlerinin gelecekteki davalarda yalnızca ihlal bildirimlerinin sayısına değil, hizmet sağlayıcının iş modeli, pazarlaması, teknik tasarımı ve kullanıcıları yönlendiren somut davranışlarına odaklanmasını gerektirebilir.
Bağımsız Şirketler ve Müzik Eseri Yayıncıları da Etkilenecek
Dava UMG, Sony Music ve Warner Music bağlantılı şirketlerin sahip olduğu kaydedilmiş müzik hakları üzerinden yürütülse de Yüksek Mahkemenin belirlediği hukuki ölçüt yalnızca büyük plak şirketleriyle sınırlı değil.
Bağımsız plak şirketleri, dağıtım şirketleri ve müzik eseri yayıncıları da genel amaçlı internet hizmet sağlayıcılarından korsanlık nedeniyle tazminat talep ederken aynı yüksek kanıtlama ölçütüyle karşılaşacak.
Bu nedenle sektörün korsanlıkla mücadelede dava yolunun yanında lisanslama, içerik tanıma teknolojileri, platform iş birlikleri, doğrudan kullanıcı takibi ve ihlal bildirimlerinin doğruluğunu güçlendiren veri sistemlerine daha fazla ağırlık vermesi beklenebilir.
Grande dosyasının nasıl kapatılacağı henüz kesinleşmedi. Ancak plak şirketlerinin 46,8 milyon dolarlık bir jüri kararını savunmaktan vazgeçmesi, Cox kararının ABD’de çevrim içi telif hakkı uygulamalarında yarattığı değişimin ilk büyük sonuçlarından biri oldu.
